เจ็บนี้ . . . อาจต้องใช้เวลาอีกนาน
          กับเรื่องราวทรมาน อันขื่นขม
          เจ็บครั้งนี้ . . . ต้องทั้งอดและทั้งทน
          กับภาพเธอที่ต้องลืมให้พ้นจบสิ้นไป
          
          เธอกลับมาให้ความหวังในครั้งใหม่
          จนเสียใจและเจ็บไม่เคยหาย
          ภาพที่เธอทำไปยังไม่คลาย
          จนสุดท้ายก็รอบสองจบแบบเดิม
             

          ไม่เคยจด . . .เคยจำคอยซ้ำเติม
          เจ็บยังเพิ่มในใจ ไม่หายไป
          หยดน้ำตาสุดท้าย บอกหยุดใส่ใจ
          อย่าไปเสียหัวใจให้เขาเลย

          แม้ในยามที่โลก  แยกคนทั้งสองให้ห่างกันไป
          ไกลแสนไกล . . .
          ชีวิตยังคงดำเนินต่อไป ท่ามกลางความโดดเดี่ยว
          แต่ภายใต้เปลือกตาอันมืดมิด ความทรงจำ
          จะกลับชัดเจนขึ้นเสมอ
          แต่หากปล่อยใจให้เป็นอย่างนี้
          ก็สู้ปล่อยหยดน้ำตาหยดสุดท้าย
          . . . และปล่อยเขาไปดีกว่า